Mille Medica

Wiedza & Doświadczenie
En

Trądzik młodzieńczy

Trądzik młodzieńczy jest jednym z najczęstszych schorzeń skóry i dotyczy tzw. mieszków łojowo-włosowych. Wśród czynników, które mają znaczenie w rozwoju wykwitów trądzikowych, wymienia się:

  • łojotok czyli nadmierne wydzielanie łoju,
  • wysoką aktywność męskich hormonów płciowych,
  • nieprawidłowe rogowacenie mieszków włosowych,
  • namnażanie się bakterii Propionibacterium Acnes.

Zmiany trądzikowe można podzielić na niezapalne (mikrozaskórniki, zaskórniki zamknięte i otwarte) oraz zapalne (grudki, krostki, guzki, ropnie, przetoki). Trądzik nieleczony może prowadzić do tworzenia się blizn, torbieli oraz przebarwień pozapalnych. W zależności od obrazu klinicznego istnieje wiele odmian trądziku: zaskórnikowy, grudkowo-krostkowy, skupiony, odwrócony czy z wydrapania.

 

 

Leczenie

 

Chociaż u części pacjentów zmiany trądzikowe ustępują z wiekiem, oczekiwanie na samoistne ustąpienie zmian nie jest odpowiednim działaniem. Celem leczenia jest nie tylko zmniejszenie objawów choroby, ale także skrócenie czasu ich trwania oraz zminimalizowanie bliznowacenia i pojawiania się przebarwień pozapalnych. Do leków miejscowych zaliczamy: retinoidy (tretinoina, izotretinoina, adapalen), nadtlenek benzoilu, antybiotyki, kwas azelainowy. Z leków ogólnie stosujemy: antybiotyki, izotretinoinę, doustne środki antykoncepcyjne.

 

Peelingi chemiczne odgrywają ważną rolę wspomagającą leczenie trądziku. W podtypie zaskórnikowym dobre efekty uzyskuje się stosując peeling salicylowy, w celu zmniejszenia łojotoku stosuje się peeling pirogronowy. Peelingi medyczne są także skuteczne w spłycaniu i usuwaniu blizn potrądzikowych i przebarwień pozapalnych. Wybór metody leczenia podejmuje lekarz, na podstawie wywiadu oraz obrazu klinicznego pacjenta.

 

Na podstawie Dermatologia Braun-Falco, Wydawnictwo Czelej, Lublin 2010